İki Çocuk, Bir Yurt: Gurbetin Sancıları ve Çaresizlik

Bir adamın başında şiddetli bir yara izi mevcuttu. Kavganın kafasına birkaç şarapnel parçası saplanmış; sol gözü küçülmüş|küçülmüş ve görme yeteneğini yitirmiş|küçülmüş, görme fonksiyonunu yitirmiş. İsmi Kenan’dı. Kavga sırasında ağır izler almış mültecilerin bakılan Danca tesisinde bir zaman bakım devam ediyordu. Sağ eli hareket ettiremiyor, el sıkışırken sol elini kullanıyordu.

Nasır ve Göçmenlerin Zorluğu

Nasır’ı tanıdım oğlu Rahman’ı okula götürüp getirirken karşılaştım. Bazı günler kucağıma birçok kalem, silgi ve kalem açacağı bırakıyordu. Rahman’ın okuldan insanlara verdiği malzemeleri başkalarının ihtiyacı amaçlı sınıfın yanına sunu ediyordum.

Gurbet ve Çocukluk Hikâyeleri

Bütün çocukların ayrı bir hikayesi vardı. Bazı çocuklar savaş travmasını hala yüzleşememiş ailelerinden geliyordu. Sık sık çatışıyordu. Günlerimizi “Yapmayın sakın!” demekle geçiyordu.

Rahman’ın Aile Durumu ve Psikolojik Durumu

Rahman başlangıç seviyesine hazırlık sınıfına başlamıştı. Okulda ve aile ortamında zorluklar yaşıyordu.

Psikolog pedagogu çaba tesir etmedi. İdare, durumu değerlendirmek için oğlunun ailesini okula çağırmayı kararlaştırdı.

Bütün aile hepsi birlikte gelişti. Hepsi birden aynı evde. Aile büyüğü toplantı toplantı salonuna girişte, Rahman ayağa kalktı, “Öğretmen!” dedi bir adım atarak dedesinin ellerini öpmeye aniden kullandı.

Kış aylarında ben, birkaç kat giymiştim. Dede terlikle gelmişti. Ceketin içine giymiş gibi beyaz renkli entarisini bileğe kadar düzenlenmiş giydi. Anne ve ninesi ve annesi çarşaflıydı. Okuldaki durumunu anlatmaya başladığımız zaman, o çocuk çok rahatsız oldu. Ağlayarak ağlamaya başladı. Çocuk ruhu derinliklerdeki gizem anlamaya çalışıyorduk.

Baba, Rahman’ın bazı zamanlar evden kaçtığını, güvenlik güçleri tarafından yakalandığını söyledi Anne ise açıklayarak “Hala gözleriyle bilincinde şekilde yatarken gece saatlerinde altını ıslatıyor!” söyledi. O çocuk utanarak odayı çekilmek istedi. Sorunu fazla uzatmadık.

Konsensusla ailenin de onayıyla oğlunun bir rehberlik uzmanına yapılmasına karşılık buldu. Okul saatlerinde oğlu ile rehberlik ve işbirliği görevi görev verildi.

Sonraki zamanlarda Rahman koridorda koşarken, kapıya çarptı. Zararı olmadı ama canı acı duydu, uzun uzun üzüldü. Onu teselli etmek amacıyla elini tutarak kütüphaneye götürdüm. Onun önüne beyaz bir adet renkli kalemler yerleştirdim. Raftan aldım, birkaç kitap okuma görünümü görerek uzaktan onu sessiz sade> izlemeğe devam ettim. Rahman, farklı renklerde boya kalemleriyle bir çizerken bana dikkat etmemiş kendi konuşuyordu. Sonra kâğıdı alırken önüme bıraktı.

“Rahman, nedir|Bu ne|Ne yazıyorsun bu kağıda?” diye sordum. O, bir çocuk… Çok fazla yorgun, orada kalmak istiyor, ne yazık ki gitmek. Arkadaşları onu sevmiyor!” anlattı. Yaz tatilinden sonra yeni bir okulda göreve başladım. Rahman’ı bazen hatırladım.

Günlerden bir gün Nasır’la karşılaştım. Beni fark etti, “Muallim!” diyerek elini sarmaya çalıştı. O çocuk sorarken, yüzü bulutlandı; bana söylemedi. Oğul daha sonra zamanlarda çeşitli Kriminal olaylara dolaşıp polis kayda işlenmiş. Ailesinden alınarak problemli gençlerin bakıldığı bir tane kurtarma merkezine gömülmüş. Tüm çabalarımıza karşılık o çocuğu elinden alınmamış olduk.